de Ana Fernández

Arder.

So agardo a última marea,

esa meu amor que me leve contigo.

A marea roxa, a marea roxa miña nena,

que non fique máis de min co ardido.

  1. Guerra.

Simón corriu a contrafume en dirección as casas, cas bágoas deixando regueiros brancos por riba da borralla.

A cara negra.

O ceo latexante ardendo atrás.

O mar extinto en fume…

A luz da Silva.

Simón foi cara ela as tentas, coma fixo a vez primeira que sentiu o seu corpo a escuras. Morrendo case. Morrendo agora. Atopouna de pé no limiar da casa, cos ollos grises e a cantiga rota no ar. Aquela cantiga sentenciosa que rabuña nas portas e que agora traía a morte núa do val.

A Silva cantando. Simón levouna canda sí, escoitando nun esloio o marmurar combulso do monte, o lume salvaxe nos seus beizos estalando nunha guerra muda.

A Silva calando.

E calaron xuntas,

agardando a tregua,

a choiva.

Meu amor é negra noite,

ardida norte,

lonxe adeus.

Meu amor e noite negra,

terra erma,

cinza.

  1. Paxaros. Fume. Silencio.

A Silva sae fora e xa non queda nada, só a luz vermella dun mencer atemporal no ceo roxo da marea. Lava a cara no pozo con auga gris, maos grises, e logo baixa a aceña, polo camiño do monte, seguindo o río.

Detrás do cruceiro e a fonte de Pardal segue desorientada a negrura morta da devesa ata chegar a auga.

O muiño. O seu muiño tintado de carbón.

Atravesa a porta, e senta alí, mirando o ceo aberto na madeira.

Simón segue na cama, cuberta de cinza, tratando de reorientarse no caos da noite anterior. Entón ve entrar a Silva cun barreño de auga.

  • Somos as únicas que seguimos eiquí. Sabes non?
  • Si..

Ela senta a ollar cara as sombras máis alá da fiestra…

  • Que imos facer agora?

Despois do lume negro que trouxeches,

xa non fica amore

dor.

Despois de tanto negro lume,

xa non sinto, amore,

xa non son.

  1. Ferida.

Simón esquilma da terra a ferralla negra das maceiras que envolvían a casa, e diríase que foi a casa a que mudou de lugar e non o lugar o que mudou del todo. A madeira calcinada, que non recorda máis nada as árbores, e a morte; a casa: o seu corpo envolto nela.

A Silva enfermou hai xa uns días, padece dos nervios. Sempre tivo a intuición dun animal que ven decaer cando baixan as nubes.

Simón apura o traballo na procura dun retorno que non chega. Un corpo que xa non é. Unha identidade valeira.

E agora está a tornar o tempo… e entón, entra sen chamar:

a choiva.

Non son monte,

non son rio,

non son paxaro,

non son mar.

Son semente

no latexo aberto da ferida.

Non teño nome.

  1. Nada. Despóis vento.

A Silva esquécese dos nomes dos carreiros da Devesa, do muiño e da Fonte de Pardal. Cando non quedan máis nomes non queda tampouco cara onde ir. Por iso fica na casa case todo o tempo, di que está doente.

Simón illase no traballo. Pasa o día desorientada cas máns na terra. Di que as cousas están por millorar.

O vento levanta a borralla, e a terra,

o corpo,

é unha unión de corpos.

O vento levanta a borralla.

A Silva saé fora envolta nunha manta de lá e baixa pola eira arrastrando a terra consigo.

Simón traballa.

A Silva agachase atrás dela e abriga o medo co seu corpo,

o seu corpo ca manta.

Simón afunde as mans cara a calor que desprenden xuntas,

arrastrando a terra consigo.

Hai xa tres meses da marea e da cantiga, e todo fica nun silencio eterno.

Nada pode medrar onde sabe que non vai sobrevivir.

Nada quere morrer sen resistir

tampouco.

_____________________________________________________________________

Son Ana e gústame escoitar historias, as veces escribilas.  Vivo na Coruña a ratos e a ratos en Granada, Santiago ou Portugal. Os feminismos son pra min unha revolución que brota do miudo para arramplar con todo, deconstruir para reconstruir dende o placer e o amor coletivo, estar atentxs a escoita e coidar uns dxs outrxs. Coma dixo algunha por ahí: Se non me fai rir prefiro non seguir.