de Ana Fernández

Foto: “Sangre sagrada” de Elisa García de la Huerta

Sentín medo

ao verte tendendo a roupa o sol

entre todo este verde.

De abandonarme a non ser

ao verte como te vexo eiquí

e cos feminismos lonxe vitoreando, outros desexos.

Foi rabia, o medo,

e foi estar farta

nesta casa que é pero tamén non é a miña

baixamos pola pista

e ti falas e falas,

e eu pregúntome se este estar así,

farta de alimentar un silencio cómplice,

terá borrado o meu sorriso.

Ou se ti chegaches a velo sequera

ou se sabes que estou adoecendo

por xuntalo

co teu.

_____________________________________________________________________

Ana Fernández

Son Ana, da Coruña, pero tamén do Val do Dubra. Escribo dende que devoraba os contos da miña nai na cama, do meu pai, no monte. Máis ben, imaxino. Os feminismos axudanme a facelo dende hai xa tempo, permeándo todo o que miro, toco, falo. Os meus textos, non podo nin quero ainda chamalos obra, rondan as encrucilladas e contradiccións que observo en min mesma, as interconexións entre a fraxilidade que sostén o noso mundo, a necesidade de posicionarse nesta vella loita entre a violencia e a resistencia dun común que trascenda as opresións dos binarismos.